Odbiornik superheterodynowy

W odbiorniku o bezpośrednim wzmocnieniu stosowanie dużej liczby obwodów rezonansowych, co decyduje o jego czułości i selektywności, napotyka na poważne trudności. Wynikają one z konieczności przestrajania za każdym razem wszystkich obwodów w przypadku przechodzenia na odbiór innej stacji. Sprawia to, obok innych powodów, że obecnie prawie już nie stosuje się wieloobwodowych obiorników o wzmocnieniu bezpośrednim. Odbiornik superheterodynowy jest to odbiornik, w którym odbywa się przemiana częstotliwości. Zasada działania odbiorników superheterodynowych polega na tym, że odebrane przez antenę napięcie modulowane wielkiej częstotliwości najpierw w stopniu przemiany zostaje przetworzone w napięcie o innej wielkiej częstotliwości, zwanej pośrednią czestotliwością, która z kolei ulega wzmocnieniu w specjalnym wzmacniaczu pośredniej częstotliwości, a następnie za pomoca detektora jest przetwarzana w napięcie o częstotliwości akustycznej. Read more… »

Selektywność odbiornika

Idealną charakterystyką selektywności odbiornika jest krzywa prostokątna o podstawie równej szerokości pasma sygnału odbieranego oraz U — równemu napięciu wyjściowemu i Fo — częstotliwości, na którą nastrajany jest odbiornik. Rzeczywista charakterystyka selektywności znacznie różni się od przebiegu prostokątnego i kształt jej zależy od liczby i tłumienia obwodów rezonansowych, częstotliwości oraz innych czynników związanych z danym układem. Wierność odtwarzania jest to stopień dokładności, z jakim odbiornik odtwarza na wyjściu wszystkie właściwości sygnału wejściowego. Każdy odbiornik może dać na wyjściu tylko pewna określona moc, przy której zniekształcenia nie przekraczają jeszcze dopuszczalnych granic. Moce wyjściowe odbiorników radiofonicznych zawierają się zwykle w granicach od kilku dziesiętnych wata do kilku watów, zależnie od klasy odbiornika i sposobu zasilania. Read more… »

Anteny prętowe

Jeżeli zdarzy się, że piorun trafi w samochód, stalowe nadwozie działa jako klatka Faradaya i doskonale chroni znajdujące się w nim osoby przed porażeniem. Antena prętowa ma najczęściej postać teleskopowego drążka, osadzonego z zewnątrz nadwozia pojazdu samochodowego. Dane techniczne najbardziej obecnie rozpowszechnionych anten teleskopowych zestawiono poniżej: Sposób umocowania anteny prętowej zależy od miejsca jej osadzenia, przy czym stosuje się najrozmaitsze wsporniki lub specjalne uchwyty przegubowe. Ze względu na wykonanie i metodę mocowania, anteny prętowe podzielić można na cztery podstawowe odmiany: — uniwersalna antena teleskopowa (AFA 1000), mocowana od wewnątrz do płaskiego elementu poziomego lub pochylonego względem poziomu pod kątem do 200, — skrócona antena teleskopowa (AFA 3000) o długości do 110 cm, mocowana od wewnątrz do płaskiego elementu skośnego, pochylonego względem poziomu pod kątem do 350, — flagowa antena jednolita (AFA 2000), mocowana od zewnątrz do płaskiego elementu poziomego lub pochylonego względem poziomu pod kątem do 300, specjalna antena teleskopowa (AFA 4000), do mocowania od zewnątrz lub od wewnątrz w miejscu trudno dostępnym albo do elementu wypukłego. Antena dachowa. Read more… »

Fala pozioma

Fala pozioma natrafiając na pojazd wybrzusza się ku górze, usiłując ominąć przeszkodę, czyli poziome początkowo linie pola wykrzywiają się w kierunku pionowym, zwłaszcza w sąsiedztwie krawędzi obrysu nadwozia. Jeżeli więc samochód jest wyposażony w boczna antenę prętową, jej dolna część (do wysokości obrysu) nie przechwytująca prawie fal średnich dostarcza właśnie prawie całe napięcie fal ultrakrótkich. Natomiast górna część anteny (wystająca ponad obrys nadwozia) odbiera głównie napięcie pionowo spolaryzowanego pola fal średnich zakresu fal średnich. Najlepszy odbiór fal krótkich, średnich i długich uzyskuje się przy użyciu anteny o długości około 150 cm. Z tego właśnie względu rozpowszechniają się obecnie anteny teleskopowe o długości około 150 cm, które na okres odbioru fal ultrakrótkich można skracać do około 110 cm. Read more… »