Wyznaczenie skoku przekroju podłużnego zależy, zatem nie tylko od szybkości ruchu, lecz również od terenu i od kątów 1.1 i 1.2 sąsiednich załamań niwelety W ZSRR skok przekroju podłużnego stosuje się do dróg klasy I najmniej 200 m, do wszystkich innych dróg w terenie płaskim – najmniej 100 m, a w terenie górskim – najmniej 50 m. Jednym z zasadniczych warunków ustalenia skoku przekroju podłużnego jest warunek umieszczenia na pochyleniach niwelety odległości stycznych sąsiednich łuków pionowych. Najmniejsza odległość skoku przekroju podłużnego powinna być taka, aby zapewniała umieszczenie między wierzchołkami załamań, co najmniej dwóch sąsiednich stycznych łuków pionowych, bez wstawki prostej między tymi łukami. Ponieważ przy tej samej wielkości promienia łuku styczne są tym większe, im większy jest kąt załamania, zatem odległość między załamaniami przekroju podłużnego powinna być tym większa, im większy jest kąt. Jednocześ nie nie można wymagać możliwie największej długości pochyleń niwelety dla pochyleń największych dopuszczalnych. W takich przypadkach pochylenia powinny być jak najkrótsze (niemniejsze jednak od najmniejszego potrzebnego skoku przekroju podłużnego). Jest to wywołane warunkami pracy silników samochodowych na pochyleniach dużych, wpływające na przegrzewanie się silników przy znacznych długościach pochyleń. [patrz też: transport chorych, Transport Warszawa, Transport kontenerów ]

Comments are closed

Powiązane tematy z artykułem: transport chorych Transport kontenerów Transport Warszawa